Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

Naarmate in het welzijnsdebat de kritiek op het welzijnswerk ‘oude stijl’ toeneemt en zelfs vermeende geëngageerde theoretici - die voor dikke poen de congressen en seminars voor de managementslagen van de sector zorg en welzijn toespreken- niet kunnen wachten tot de sector collectief harakiri pleegt, worden steeds meer veldwerkers onrustig. En terecht! 

 

In de waanzin van de Europese economische crisis verenigen zich in den lande de krachten die hun messen slijpen om het welzijnswerk de genadeslag toe te brengen. Historisch gezien niets nieuws. Al eerder, begin jaren ‘80 van de vorige eeuw, hadden we filosoof Achterhuis, die met een goed gefundeerd en helder betoog de vloer aanveegde met ideologisch geschoolde, doch vleugellamme welzijnswerkers, die dachten het proletariaat even te gaan politiseren.

De bezuigingsgolf die in die jaren over het land rolde, vaagde een substantieel deel van bijvoorbeeld het jongerenwerk in steden en dorpen weg.

 

In die tijd maakte ik als jonge onderzoeker deel uit van een strijdbaar onderzoeksteam dat met ‘action research’  sleutelde aan methodiekontwikkeling voor het randgroepjongerenwerk in Amsterdam Noord. (‘Moet is soms m’n bek houden. Jongerenopbouwwerk een manier van werken met jongeren’, VUGA, 1981) Straatgroepen maakten buurten onveilig en gingen regelmatig met elkaar op de vuist. Jochies van 14 jaar kwamen naar de disco met een pistool op zak:” Je kon immers niet weten…..”. 


In die hectische sfeer besloten jongerenwerkers en onderzoekers tot een nieuwe aanpak te komen. Dat resulteerde in een breed gedragen samenwerkingsverband met straathoekwerkers, advocaten, reclassering, hulpverlening, en buurthuizen. Na 2 jaar zag  je de gemeentelijke statistieken van geweldsmisdrijven, inbraken, vernielingen en onderlinge vechtpartijen in Amsterdam Noord drastisch dalen. De overheidsbesparing bedroeg een veelvoud van de alle subsidies voor jongerenwerk en onderzoek.


En toen kwam de economische dip en sneuvelde zo'n 50 procent van de subsidies voor randgroepjongerenwerk. Bezuinigingen werden gelegitimeerd met de verwijzing naar bovengenoemde filosoof, die zelf nog nooit een 'asobuurt' bezocht had, maar wel heel zeker wist dat welzijnswerk daar geen enkel nut had. De bewoners waren er immers alleen maar onmondig gehouden, en werd het tijd om het zelf te gaan doen!

 

 En inderdaad, de inbraken, geweldplegingen en vernielingen begonnen weer dramatisch te stijgen. We zijn inmiddels 30 jaar verder en de geschiedenis herhaalt zich. Een bekende cultuurpsycholoog heeft nu het licht gezien: welzijnswerk is niet meer van deze tijd, de bewoners zijn aan zet!  De politiek in bijvoorbeeld Amersfoort  deint graag mee op dit soort 'verfrissende inzichten' en heeft in het kader van een 25 procent bezuinigingsoperatie meteen besloten om alle wijkcentra binnen 2 jaar te sluiten. Immers ook wijkcentra zijn niet meer van deze tijd.

 

Het meest verbijsterende is wel dat de plaatselijke welzijnsorganisatie zonder slag of stoot akkoord is gegaan met deze mega kamikaze-operatie, onder het motto ‘Werkers voor stenen’.

Liever de werkers behouden en de gebouwen verkopen. Vervolgens worden in hoog tempo alle beheerders van de wijkaccommodaties ontslagen, ook de centra die in pas 2014 gaan verdwijnen.

 

Dit type welzijnsbeleid  is suïcidaal, masochistisch en opportunistisch en verdient inderdaad te verdwijnen, in ruil voor wijkwelzijnmanagement, waar de veldwerkers de dienst gaan uitmaken. Want zijn die wijkcentra werkelijk uit de tijd?

 

Hierbij de cijfers van het wijkcentrum in mijn wijk: het aantal drempeloverschrijdingen op jaarbasis bedraagt 24.000 bezoekers (met aftrek van dubbeltellingen. Per bezoeker is dat 5 euro subsidie op jaarbasis). Er zijn meer dan 44 buurtvrijwilligers actief met zangkoren, klaverjasverenigingen, bewegen voor ouderen, keramiek, een project psychiatrie in de wijk, kinderopvang en speelgoeduitleen. Daarnaast zijn er meer dan 40 (externe ) betalende huurders van de diverse ruimtes: kledingsbeurzen, kerkgenootschappen, bewonersverenigingen, opleidingsinstituten en zelfs de gemeente Amersfoort. Het bezettingsrooster van het wijkcentrum laat zien dat er 7 dagen per week activiteiten plaats vinden. Vaak meerdere tegelijkertijd. En dat met een minimale inzet van een parttime beheerder en 2 parttime cultureel werkers, die door de bezoekers op handen gedragen worden.

 

Echter de grootste prestatie is de constructie van een sociaal vangnet voor grote groepen marginalen in de wijk: de ouderen die niet golfen of overwinteren in Benidorm, ex-psychiatrisch patiënten, de eenzamen die bij binnenkomst in het centrum door meerdere mensen hartelijk  worden begroet, de minima en de nieuwe Nederlanders.

 

Blaas maar op die handel, want welzijnswerk  ‘oude stijl’ heeft geen functie meer!

Kunnen we in het vervolg één ding afspreken: we gaan beslissingen nemen op basis van cijfers en niet op basis van modieuze getwitterde clichés.

Daan Vosskuhler

Wijkbewoner Schothorst, Amersfoort

 

 

 

Weergaven: 221

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden