Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

VeldwerkerKracht

Terwijl stedelijke wethouders  zich  gedwongen zien de basisverworvenheden van de ‘zorgzame samenleving’ in verhoogd tempo af te breken, is in de sector welzijn een nieuwe discussie ontstaan.

Vreemd genoeg gaat die niet om de kernvraag: hoe houden we onze basisvoorzieningen voor de minder zelfredzame buurt- en wijkbewoners overeind, nee het gaat om de professionalisering van het werk. Immers een staatssecretaris koesterde enige jaren geleden de opvatting  dat het allemaal anders moest in de werksoort en de schokgolven  daarvan deinen nog steeds na.

Die golven dienen zich aan onder diverse benamingen: ‘facilitair werken’, een ‘vraaggerichte opstelling’, de werker als ‘sociaal makelaar’, het versterken van ‘burgerkracht’ en ga zo maar door.

De ervaren veldwerker haalt zijn schouders op: het is immers niet de eerste wave die over het werk trekt. Maar hoger op in zijn organisatie hebben de leidinggevenden inmiddels alle conferenties en workshops bezocht waar het nieuwe geloof wordt gepredikt.

En zo volgen de marsorders voor de veldwerkers elkaar in hoog tempo op.  Waarbij vaak ook nog een beschuldigende vinger wordt geheven: ‘maak de burger niet afhankelijk van jouw diensten, hij kan het inmiddels zelf doen”.

Zo ontstaat een generatie werkers die braaf afwacht tot de burger met een vraag of verzoek komt. En tot overmaat van ramp moet die werker vervolgens nog de ‘vraag achter de vraag’ gaan onderzoeken. En dat wordt de finale doodsteek van het werk.  Daar waar veldwerkers op de bres moeten staan met scherpe plannen rond armoedebestrijding, met zoeken naar nieuwe bronnen om wijkcentra open te houden, coöperaties te vormen met bewoners   om te voorkomen dat steeds meer gezinnen onder de armoedegrens belanden, moeten ze vleugellam toezien hoe de werksoort onder hun voeten verdwijnt.

Ik ga de namen niet noemen van de werkers die ik ken. Die met hart en ziel en in nauwe samenwerking met bewonersgroepen sfeer en nabijheid hebben gebracht in dorre, anonieme wijken. Die nu thuis zitten omdat bestuurders zo nodig het werk moesten aanbesteden volgens Europese richtlijnen. Op papier wint dan altijd de handigste en de goedkoopste, maar dat heeft zelden te maken met een scan op de kwaliteit van de uitvoering.                                                                            En zo dendert de trein door, terwijl de directies en bestuurders nauwelijks  oog hebben voor het stootblok dat nadert.

Nee, ik ben geen cynicus, ik ben een toeschouwer die verbaasd toeziet hoe een sector zichzelf elimineert. Een pragmaticus die maar één kernvraag  kan bedenken: hoe komen veldwerkers in hun eigen kracht om in buurten en wijken de zwakken van onze samenleving te helpen om te overleven. Want ‘veldwerkerkracht’ is nodig in een tijd waarin steeds meer gezinnen zich wanhopig gaan afvragen hoe ze het budgettair nog kunnen redden. Met kinderen die hun voetbalclub verlaten en niet meer mee gaan op schoolreis.  Met ouders die geen laagdrempelige cursus meer kunnen volgen in het wijkcentrum, dat te koop staat.

Daar liggen de kernvragen voor de professionals in de buurten en wijken. Daar mogen directief en ongevraagd initiatieven worden genomen, omdat de ‘vraag achter de vraag’ al lang niet meer relevant is. Daar moeten we van onze ‘social workers’ professionele armoedebestrijders maken, die gehaaid en inventief zijn, die hun oren niet langer laten hangen naar al het  geleuter over procesmatig gestuurde werkwijzen van hun managers en coaches.

Dan komt er wellicht het besef bij overheid en de overgebleven welzijnsinstellingen, dat je het niet kunt maken om in mijn wijk in 5 jaar 4 nieuwe opbouwwerkers te droppen, die natuurlijk geen schijn van kans hebben bewonersnetwerken te leren kennen. Die achter hun PC de godganselijke dag wachten op een ‘bewonersvraag’, terwijl bewoners niet eens weten dat er een ‘social werker’ in de wijk is. En als er al contact wordt gemaakt , de bewoner mee moet delen dat deze mans genoeg is de vraag zelf te beantwoorden.

Voor mij is het cabaret van een hogere orde.

Het zal je werk maar wezen!

Daan Vosskühler

Deze blog was eerder te lezen in vakblad: Zorg en Welzijn

 

 

 

 

 

Weergaven: 104

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden