Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

Jeugdzorg, het paard van Troje verschijnt voor de stadspoort

Het stond in de krant:  een multiprobleemgezin kost gemiddeld zo’n 100.000 euro per jaar aan zorgverstrekking. En door niet efficiënt te werken, verspillen we op jaarbasis zo’n  2,5 miljard euro, een kwart van het totale budget. Is het vreemd dat bij de burger jeugdzorg bijvoorbeeld gelijk staat aan incompetentie, bureaucratie en verspilling. Maar ook voor insiders binnen de zorgsector en de politiek is duidelijk dat met de overheveling van de Jeugdzorg  van provincie naar gemeenten het paard van Troje voor de stadsmuren verschijnt.                                                                                                              Hoeveel voorbeelden heb ik al niet gehoord van de administratieve manipulatie om aan te tonen dat de streefcijfers voor het omlaag brengen van wachtlijsten gehaald werden of de wanverhouding management- veldwerker werd aangepakt. Hoe vaak heb ik niet meegemaakt dat tijdens netwerktrainingen dossiers onvindbaar bleken, of dat er te pas en onpas met de rode vlag van de Wet  bescherming persoonsgegevens werd gezwaaid, om  te verhullen dat men niet in staat was aan geven hoe het met de hulpverlening aan een potentieel criminele jongere was gesteld.                                                                                                                                                   Wat speelt binnen de welzijnsector is binnen de zorgsector nog hardnekkiger en dominanter aanwezig. De stroperige laag van management en bestuur, die primair gaat voor eigen lijfsbehoud.                                                                                                                                                                  Het is als blogger frustrerend om over deze sector te schrijven, omdat je het gevoel hebt alleen maar open deuren in te trappen.                                                                                                                                  Neem nu de werkconferentie die ik onlangs met twee collega’s organiseerde om de vertaalslag te maken van de WMO/AWBZ  naar drie wijken in Amersfoort. Buurtbewoners waren leading in het aangeven wat hun prioriteiten en noden waren voor de wijken. En op basis daarvan werd in gezamenlijkheid met alle zorg en welzijnsinstellingen ingevuld hoe daar de komende jaren aan te werken. Alle directies van betrokken instellingen, maar ook de corporaties en de gemeente waren aanwezig. Op één na. Bureau Jeugdzorg moest nog onderzoeken wie de meest geëigende vertegenwoordiger moest zijn voor de bijeenkomst.                                                                                     En als ik tijdens een inventarisatie van hanggroepen in het noorden van het land jongeren spreek over wat ze doen als ze in de shit raken is de standaardreactie: ”Problemen los je zelf op. Lukt dat niet, dan ga je naar vrienden.  Maar je bent een absolute loser als je terecht komt bij Jeugdzorg, want als je daarin terecht komt, kom je er niet meer uit en wordt het van kwaad tot erger”.                                                                                                                                                                Tenslotte heb ik van nabij gezien hoe een Provinciaal bestuur greep probeert te krijgen op de jeugdhulpverlening, met een gedeputeerde die verzuchtte dat hij van het ene naar het andere rookgordijn werd geleid, en een hoofd beleidsambtenaar die geen flauw idee had hoe de hulpverlening er feitelijk uitzag.                                                                                                                                                        Een vergelijk dringt zich op met een andere economische sector: de bankwereld. Ook daar is het een illusie te denken dat managers die exclusief  denken als ‘dikke ikken’ zomaar overschakelen naar maatschappelijke verantwoordelijkheid en klantgerichtheid.                                                                   Vandaar dat de enige remedie voor de transitie van Jeugdzorg naar gemeentezorg  het ontmantelen van de instellingen is.  Gemeenten zouden moeten weigeren om het paard van Troje binnen te halen, tenzij aan stringente voorwaarden is voldaan.                                                                                                     Per wijk wordt er een zorg/welzijnscenario beschreven in de vorm van een strategische agenda met wijkteams die interdisciplinair over de grenzen van instellingen werken. Zo mogelijk vanuit een alliantie met betrokken bewoners. In die teams is er plaats voor veldwerkers van de Jeugdzorg.  In een klap is daarmee de topzware overhead van instellingen teruggebracht tot aanvaardbare proporties, terwijl de kwaliteit van de uitvoering met sprongen omhoog gaat.  Mijn voorspelling is dat het er niet van zal komen. Om de eenvoudige reden dat de netwerkrelaties en  politieke verstrengeling van de macht in de bovenwereld  sterker zijn, dan de wens om tot  inhoudelijke innovatie te komen.

Daar zal de factor burgerbetrokkenheid ook weinig aan kunnen veranderen, omdat we hier hebben te maken met een vrijwel gesloten maatschappelijk segment, dat goed getraind is in  belangenbehartiging en overleving. Die 2,5 miljard aan verspilling op jaarbasis blijft voorlopig een gegeven. En als die al wordt aangepakt, zal deze per definitie eerst leiden tot het ontslag van  veldwerkers. Hoe dat gaat kan anno 2012 worden afgelezen aan de wijze waarop de welzijnssector omgaat met de opgelegde bezuinigingen.                                                                                                                                      Voor mij geen open deuren meer.  

Daan Vosskuhler       

 

Weergaven: 284

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden