Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

Sommige publicaties veroorzaken een trendbreuk ‘het multiculturele drama’ van Paul Scheffer wist in korte tijd een aardverschuiving te veroorzaken in het denken over achterstandswijken. Hans Achterhuis’ boek ‘de markt van welzijn in geluk’ heeft er veertig jaar over gedaan. Maar nu is het zover, In Rotterdam schuift het welzijnswerk achteraan bij de openbare aanbesteding van publieke diensten. Recent nog het troetelkindje van minister van Vogelaar-wijken ter verheffing van de gewone mens, wordt een sociale infrastructuur in hoog tempo met de grond gelijk gemaakt. Met reuzestappen door de geschiedenis.

Als gevolg van de emancipatiegolf in de jaren zestig ontstond het geloof dat het niet alleen de kerk was die voor geluk kon zorgen en met de komst van de welzijnswet van Marga Klompé vormden allerlei kerkelijke liefdadigheidsinstellingen zich om tot seculiere subsidieontvangers. Waren het in aanvang pragmatisten die vanuit buurthuizen mét in plaats van voor mensen goede werken verrichtten, Achterhuis waarschuwde dat er een bedrijfstak ontstaan was. Voor elk menselijk ongenoegen kon voortaan de overheid aangesproken worden om een oplossing te bieden. Als een bloemkool groeide een tweede echelon waarin denkers aanpakken ontwikkelden ter bestrijding van maatschappelijke achterstanden, de ene helft op de loonlijst bij de nieuwe welzijnsinstellingen en de anderen bij de overheid om het beleidskader te scheppen.
Een lappendeken van programma’s met betrekking op leefgebieden als onderwijs, wonen en werk werd het resultaat, gefinancierd langs allerlei subsidiestromen. Met de intentie integraal en gebiedsgericht in te zetten werden er wijkwelzijnsorganisaties opgetuigd die, op den duur, zo ingewikkeld werden dat ze door de lokale politiek niet meer aan te sturen waren. Zo’n 10 jaar geleden formuleerde de overheid z’n antwoord in diversiteit en werd het monopolie van de ‘eigen’ welzijnsorganisatie doorbroken. Andere aanbieders werden ingezet om, veelal projectmatig, te werken aan overheidsdoelen op sociaal vlak. Met als consequentie dat coördinatie en afstemming op het bordje van de lokale overheid terecht kwam. En weer groeide de bedrijfstak van welzijn en geluk. Op de werkvloer, in de wijk dus, zijn er dan nog altijd gedreven welzijnswerkers die elkaar weten te vinden op problemen en gezamenlijke aanpak, los van het loonlijstje waar ze op staan. Alleen jammer dat relevante beleidsinformatie hen steeds slechter weet te bereiken. Er komt een nieuw kabinet dat met verve een programma voor prachtwijken aankondigt. De basis zijn bewoners die zelf hun mogelijkheden aangrijpen. Maar er volgt een tegengestelde reactie. De nieuwe trend is een overheid die nauwe opdrachten formuleert aangaande uitvoering; resultaten worden exact beschreven, verantwoording dient afgelegd tot in het kleinste detail. Het was een motie van Mariette Hamer over ontschotting tussen thuiszorg-instellingen waardoor onderstaand pareltje nog mocht sprankelen:

All you need is… gerichte aandacht
Margriet van der Werf-Stokroos is als wijkverpleegkundige Zichtbare Schakel werkzaam in Charlois. Zij werd aan het begin van deze zomer gebeld door een opbouwwerker uit de wijk, die was ingeseind door een ambtenaar van bouw- en woningtoezicht. Het verhaal ging over een lichamelijk gehandicapte zestiger die agressief gedrag zou hebben vertoond. De opbouwwerker vroeg Margriet eens polshoogte te gaan nemen bij de man en stelde voor de eerste keer samen te gaan, vanwege het agressie-aspect.
De man ontving de twee onverwacht vriendelijk. De man bleek al zijn halve leven een lichamelijke handicap te hebben waar hij niet zo goed mee om kon gaan. Hij was inmiddels ook weduwnaar, waardoor zijn wereld nog kleiner was geworden. Zijn gedrag was dus feitelijk een uiting van onmacht en eenzaamheid. Hij had sterk het gevoel niet voor vol aangezien te worden en voelde zich niet geaccepteerd. Daardoor was het leggen van contacten moeilijk voor hem. Maar Margriet had een klik met de man, mede doordat zij van oorsprong uit dezelfde streek bleken te komen. In dat gesprek is de vertrouwensbasis gelegd waar Margriet op voort heeft geborduurd.
Na een aantal keren een gesprek te hebben gehad, soms bij hem thuis en andere keren bij een toevallige ontmoeting op straat, heeft Margriet de meneer over weten te halen met een buurtproject mee te doen. Dit werd georganiseerd vanuit het opbouwwerk voor mensen die de zomervakantie in de wijk doorbrachten. De meneer is hiernaartoe gegaan en maakte daar kennis met andere buurtbewoners. Daar werd hij meteen geaccepteerd en hij ging er ook vrijwilligerswerk doen. De ene na de andere buurtbewoner nodigde de meneer uit, die toch eigenlijk een leuke, vriendelijke man bleek te zijn. Een van de dames die hij daar leerde kennen, vond dat ook, en dat bleek wederzijds te zijn… Margriet heeft met genoegen kennis genomen van hun trouwplannen!
In een paar maanden tijd heeft de wijkverpleegkundige Zichtbare Schakel deze vereenzaamde man uit zijn isolement weten te halen. Een mooi succes!

Inmiddels zijn de ontwikkelingen een stap verder en is het welzijnswerk, vooruitlopend op de samenvoeging van Welzijns-, WMO en AWBZ-gelden, in de Europese aanbesteding gedaan. Opnieuw zijn producten tot in detailniveau cijfermatig omschreven. Met een nietje zijn alle beleidsnota’s aangehecht en het hele pakket is op het internet gepubliceerd. De laagst biedende krijgt de klus.
Op straffe van vervolging is het geïnteresseerde partijen verboden met elkaar in contact te treden (een gevolg van de bouwfraude-affaire). Zo wordt ieder gedwongen het wiel zelf uit te vinden. Schaalverkleining, zodat bewoners en lokale politiek weer macht kunnen ontwikkelen over hun voorzieningen? Ons sociaal vangnet mag niet te grote mazen krijgen dus dan valt er wel iets te coordineren. Ingegeven door bezuinigingsdrift wordt burenhulp gepropageerd als toekomst van onze zorg. Na dertig jaar mijn brood verdiend te hebben als ‘vrijgestelde’ ga ik als vrijwilliger door met oplossingen van onderop.

Weergaven: 443

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden