Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

De crisis in welzijnsland verklaard voor de burger

De crisis in welzijnsland verklaard voor de burger

 

Bestuurders krijgen het steeds gemakkelijker. Er moet bezuinigd worden en er  is één arbeidssector die zich daar gedwee bij neer legt.                                                                                                                                              In Nederland vindt een massale afbraak plaats van basisvoorzieningen op het gebied van welzijnszorg. Welzijnswerk is geen ‘hard’ product dat in staat is haar bestaansrecht met statistieken te etaleren. Dit ondanks het feit dat de afgelopen decennia hard is gewerkt aan ‘evidence based’ praktijken, die werkers verplichten om met klinkende cijfers aan te tonen wat de effecten van hun werk zijn. Zo is er een generatie van werkers ontstaan die meer iets weg heeft van ambtenaren.

                                                                                                                                                                              Decennia geleden was dat wel anders. Gedragen door de democratiseringsgolf die vanaf de jaren ’60 van de vorige eeuw aan de maatschappelijke verhoudingen rammelde, hadden veldwerkers optimale vrijheid om te doen en te laten wat hun nodig leek. Dat leidde tot kwalitatieve hoogstandjes, maar ook tot chaos en geldverslindende experimenten. Na de economische dip van de jaren ’80 van de vorige eeuw, begonnen bestuurders hun greep op dit zooitje ongeregeld te verstevigen. Zo moet de professional tegenwoordig jaarlijks via lange ‘formats’, vooraf aangeven wat deze in jaar X van plan is te gaan doen, voor hoeveel mensen, met welke doelstellingen en met welke beoogde resultaten. Ook moet alles ‘smart’ zijn: specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden.                                                                                                                                Natuurlijk houdt deze administratie er geen rekening mee, dat je als werker wel eens gedwongen kan zijn, om halverwege het jaar de plannen bij te stellen.  De realiteit is nu eenmaal niet ‘smart’.

 

Om de zaak in bestuurlijke banen te leiden is een imposant netwerk gevormd van  goed betaalde deskundologen, adviseurs, trainers en coaches, die hun diensten aanbieden aan de overheid. Let wel, zij zijn er om de bestuurders te helpen, de werksoort zelf heeft haar eigen begeleidingsnetwerk. En dat mag wat kosten. Zo zie je bijvoorbeeld bij calamiteiten, zoals jeugdoverlast die de spuigaten uit loopt, al snel de eerste onderzoekers en adviseurs toesnellen om de situatie ter plekke in kaart te brengen. Dat levert in de praktijk doorgaans een nota op met tal van aanbevelingen. Maar omdat de politie vaker is gaan surveilleren, en de jeugdwerkers opdracht krijgen zich intensiever met een bepaalde groep bezig te houden…is het probleem vaak al in de kiem gesmoord, voordat zo’n nota geschreven is.

 

Zo draait de carrousel van de middle class werkverschaffing vrolijk door.  Temeer daar de deskundologen voortdurend met nieuwe speeltjes, in de vorm van nieuwe methoden, verpakt in gelikte projecten, op de markt verschijnen, zoals de levensmiddelenindustrie met nieuwe, ‘verbeterde’ producten komt. In de tijd van bezuinigingen is het beste en meest verkochte product: “de burger kan het zelf doen”. Daar is een merknaam voor bedacht:”Burgerkracht”. Voor bestuurders is dit product een niet te missen kans voor open doel.  Het mes gaat  in het welzijnswerk: snoeien, kappen, wegvagen, en ridiculiseren. Het is een operatie die goed past binnen de afbraak van de verzorgingsstaat. Het is ook goed voor de werkverschaffing van de deskundologen omdat al die bestuurders, politici, en directies van instellingen op trainingen, congressen en seminars uitgelegd moeten krijgen hoe ze zo’n  operatie handen en voeten moeten geven.

 

Daar komt ook nog bij dat de sector ‘zorg’ in het kader van de bestuurlijke regelgeving  op wijkniveau ingevuld moet worden.  Stel je voor: in wijk A. sluit je het wijkcentrum, dat ‘niet meer van deze tijd is’ en even later komen zorginstellingen de wethouder vertellen dat ze een laagdrempelige plek in de wijk nodig hebben om de ‘minder zelfredzame bewoners’ te kunnen bedienen. Dat schiet niet op, dus trek je een blik adviseurs open.

 Blijkbaar wordt het tijd voor een nieuw product: ‘veldwerkerkracht’. Immers het leger adviseurs heeft al die jaren de veldwerker een groot deel van zijn eigen inventiviteit en mondigheid ontnomen. Het wordt de hoogste tijd dat de werker het op ‘eigen kracht’ gaat doen. Immers wat geldt voor de burger, zou toch ook moeten gelden voor veldwerkers. Maar wat doen we met dat leger werkloze deskundologen?  Die worden met geld van de besparing omgeschoold tot bescheiden ingeschaalde veldwerkers. En ook  in hun vrije tijd gaan ze zich uiteraard vrijwillig inzetten om  `Burgerkracht´ in hun directe omgeving inhoud te geven, zodat ze zich in ‘no time’ professioneel kunnen opheffen.         En dan komen de bestuurders en de managers aan bod!

 

 

 

format

smarts

 

Weergaven: 306

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

Reactie van Nico de Boer op 30 September 2012 op 22.23
Ha, een herkenbaar Daanverhaal! De deskundologen en adviseurs hebben het weer gedaan. Voor veldwerkerkracht ben ik ook al een tijdje, zij het dat veldwerkers volgens mij zonder burgerkracht niets vermogen.

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden