Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

De burger staat klaar, nu de systeemwereld nog

De burger staat klaar, nu de systeemwereld nog.

In de literatuur over de werking van het sociale domein worden ze vaak tegenover elkaar gezet: de systeemwereld van instellingen en overheid én de leefwereld van de burger. Niets nieuws voor mij. Immers het eerste onderzoek dat ik als socioloog deed in een tweetal buurten waar ‘gezinnen met externe problematiek op het gebied van het wonen’, in de volksmond ‘asocialen’ genoemd, geconcentreerd bijeen werden geplaatst, wees uit dat  de professionele en bestuurlijke wereld van zorg+welzijn en de dagelijkse leefwereld van de bewoners vrijwel compleet langs elkaar heen fietsten. Sindsdien heb ik me verbaasd hoezeer dit verschijnsel zich als een resistent virus heeft kunnen ontwikkelen binnen de maatschappelijke organisatie van wijkontwikkeling, zorg+welzijn. Miljoenen aan subsidie zijn in de loop der decennia inmiddels verdampt door het uitrollen van nieuwe programma’s en projecten voor kwetsbare groepen, die allen hetzelfde kenmerkt hadden. Op grote afstand van buurten en wijken werd het kompas uitgezet, terwijl gedetailleerde gebiedskennis een onderbelichte factor was.

 

Zo ook met de huidige transities binnen het sociale domein. Het nieuwste thema is dat de burger er van doordrongen moet worden dat er te zwaar werd geleund op de professionele zorg, die onbetaalbaar is geworden. Eigen verantwoordelijkheid is het nieuwe credo. Een verantwoordelijkheid waarin ook in de zorg voor de bejaarde buurvrouw wordt voorzien en afgerekend moet worden met een te grote afhankelijkheid van het professionele kader.  De bewijsvoering voor de haalbaarheid van deze nieuwe marsorder kan -voor veel- geld worden gehaald bij de talloze congressen en seminars die in den lande worden georganiseerd.  Daar wordt de loftrompet gestoken over de talloze burgerinitiatieven waarmee kan worden aangetoond  dat de boodschap is overgekomen.

 

Liever ga te rade bij een bijeenkomst in een kerk waar  een groep ouderen van 70 tot 80+  hun positie binnen dit  kantelend sociaal domein bespreekt. Voor hen is er niets nieuws onder de zon.

Talloze voorbeelden van praktische en geestelijke zorg voor de medemens passeren de revue. Daarbij valt vooral op  dat de factor geven domineert over de factor nemen. Met humor wordt verhaald hoe zorgaanbieders in het verleden mate tal van producten kwamen aanzetten die vriendelijk werden geweigerd omdat er binnen eigen kring van vrienden en familie naar een eigen oplossing werd gezocht. PGB’s werden geweigerd, thuiszorg geminimaliseerd, opname in een oudercentrum zo lang mogelijk uitgesteld, intensieve mantelzorg als een vanzelfsprekendheid beschouwd.

 

 De verzorgingsstaat heeft deze burgers bepaald niet afhankelijk of onmondig gemaakt. Daar waar deze over de top was, werd gekoerst op ‘eigen verantwoordelijkheid’. Als een rode draad door de dienstverlening aan de medemens wordt wederkerigheid benadrukt. “Je krijgt er zoveel voor terug”, is een veel gehoorde reactie.

Het mag duidelijk zijn dat het nieuwe credo van overheid en instellingen aan deze burgers geheel voorbijgaat. Voor hen is er niets nieuws onder de zon  en de milde ironie waarmee ze dit proces beschrijven is ontroerend. Hun zorg heeft vooral betrekking op de wijze waarop de bovenwereld van de maatschappij is georganiseerd, met een ‘ik-cultuur’, waarin zelfverrijking, corruptie en overvloed geen uitzondering meer is.

Deze burgers staan klaar, nu de systeemwereld nog!

 

Weergaven: 478

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden