Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

MOOI

De mensen buiten zijn niet meer de mensen van 1990

Den Haag, maart 2010 - Dik Hooimeijer is lid van de Raad van Bestuur van MOOI. MOOI staat voor Maatschappelijke Ondersteuning Omgeving en Individu. MOOI levert sociaal-cultureel werk voor mensen van 0 tot 100, maatschappelijk werk, voorschool en peuterspeelzalen, stedelijke projecten à la het vroegere FIOM en multiculturele activiteiten in de eerste en tweede lijn. Er zijn veel projecten, bijvoorbeeld op de gebieden reïntegratie en sport. In en vanuit 70 bedrijfspanden zet MOOI 440 betaalde medewerkers en 1000 vrijwilligers in. De omzet bedraagt 22 à 23 miljoen per jaar.

"Of MOOI aan innovatie doet is afhankelijk van wat je innovatie noemt. Zie je het als pure innovatie, zoals de radio of de televisie, dan doet MOOI weinig aan innovatie. Zie je innovatie als voortdurend ontwikkelen en verbeteren, dan gebeurt er heel veel innovatie bij MOOI. "Als ik ADO zo gek krijg om 35 keer per jaar twee voetballers naar basisscholen te sturen om daar te praten over pesten, racisme en zinloos geweld, is dat dan innovatie? Docenten vertellen ook over innovatie, alleen hebben wij nu voetballers ingezet. Als we dat innovatie noemen hebben we heel veel innovatie. Innovatie staat dan voor een andere methodiek met andere spelers dan je normaal doet".

'Dit is het beste wat ik mijn leven heb meegemaakt'.

"Kijk naar sociale activering. Dat deed eerst de gemeente maar toen dat niet werkte zijn wij ingeschakeld en werden ze naar ons gestuurd. Ze kwamen binnen met zo'n bakkes want ze moesten naar de zoveelste. En ze hadden een hoop shit meegemaakt in hun leven. Wat deden wij? Zo iemand vertellen dat hij, als hij zoveel shit heeft meegemaakt, toch wel een sterke persoon moesten zijn. En dat we het daar eens even met hem over wilden hebben. Dan zie je dat pakketje kleiner worden. We hebben er zelfs een film over laten maken. Van die mensen zei 85%: 'godverdorie, dit is het beste wat ik in mijn leven heb meegemaakt'. Noemen we dat nou innovatie?"

"We hebben nieuwe doelgroepen aangeboord, we zijn dingen anders gaan doen, we hebben samenwerking gezocht met andere partners. Maar ik ben ook kritisch genoeg op ons zelf om te weten dat 80% van wat we doen nog precies hetzelfde is als wat je terug kunt lezen in het eerste het beste boekje over sociaal-cultureel werk uit de jaren zeventig. Wijs mij de verschillen maar aan. Het is nog steeds yoga en theemutsen".

Als je een betere of snellere manier vindt om je doelstelling te bereiken kun je dat innovatie noemen. Dus dat je je middelen effectiever inzet of andere middelen inzet om je doel te bereiken. Een pil tegen dementie bijvoorbeeld zou veel mensen gelukkiger maken en een deel van het welzijnswerk overbodig.

"Dan komen we een heel eind. Maar daar zoeken we ook doelbewust naar. Kijk bijvoorbeeld naar het vadercentrum. Dat komt uit Den Haag, net als het moedercentrum. De Framboos en de Koffiepot waren in 1989, overgewaaid uit Duitsland, de eerste Nederlandse moedercentra. Het vadercentrum geniet internationale bekendheid. En ook heel Nederland komt kijken. Burgemeesters, wethouders. Wij zijn met het vadercentrum gaan kijken naar de mannen. We hebben ons altijd blind gestaard op die vrouwen maar die vent moet even hard emanciperen. Als je dat vergeet gaat het niet goed. Emancipatie heeft te maken met taal, verantwoordelijkheid nemen, werk. Veel van die mannen komen al in buurtcentra, alleen gingen we nu iets anders met ze doen. Dat is dan, in die definitie van dingen anders doen, innovatie".

Wat wil een kind van 11? Die wil K3-girl worden of voetballer

"Hetzelfde zag je bij ADO. De meester vertelt hetzelfde verhaal als die ADO-speler maar wat wil een kind van 11? Die wil K3-girl worden of voetballer. Dus staan ze met hun mond wijd open te luisteren. Noem je dat innovatie? Die kinderen zijn nog steeds onze doelgroep. Het gedrag van die kinderen proberen we te beïnvloeden. We denken dat we dat met die voetballers veel; intensiever doen en dat de boodschap ook echt binnenkomt. Wij vinden dat innovatie, net als het vadercentrum en het moedercentrum, maar critici vinden dat het helemaal niks met innovatie te maken heeft".

Wat vinden de critici dan innovatie?

"Wat je bijvoorbeeld bij Meavita zag. Ze zijn er aan ten onder gegaan maar die beeldschermen waren echt iets nieuws. Ze sturen elke dag mensen rond om ouderen steunkousen aan te trekken. Als je die ouderen vertelt wat ze precies moeten doen kunnen ze dat zelf, en als je dat via zo'n scherm doet hoeft er niemand naar toe. Dat scheelt een hoop personeel. Ook een voorbeeld van je doel bereiken met totaal andere middelen en techniek. Zo los je het probleem op van de zorg die veel te duur wordt en niet aan mensen kan komen. Dat is pure innovatie. Van de radio naar de televisie".

"Nog zo'n voorbeeld is wat we hebben gedaan aan de problemen met supporters. Ik was er al snel achter dat die mensen die daar de besluiten over nemen niets weten over die supporters. Allemaal witte boorden. Een korpschef, een directeur van het OM, een burgemeester. Het werk moet worden bepaald door de mensen die er kniediep in zitten. Ik ben toen op 1 bureau uitvoerders bij elkaar gaan brengen. Een agent, de supportersvereniging, justitie, ADO.Op uitvoeringsniveau. Hun opdracht: 'Jongens, zorg dat het rustig wordt. Als je er niet uit komt bel je mij en haal ik de witte boorden erbij'. Het is nog een half jaar ellende geweest maar toen was het rustig.Totdat Deetman besloot dat hij de politie er niet meer bij wilde hebben is er niets gebeurd. Maar Deetman zag dat op geen enkele manier als innovatie. Het jaar nadat hij de politie had teruggetrokken stortte alles in en hadden we twee grote incidenten. Ik vond het innovatief door het eens om te draaien. Mensen te laten besluiten die weten wat er aan de hand is, ver van het beleid. We horen wel wanneer we beleid moeten maken".

Hoe komt dit soort innovatie bij MOOI tot stand? Doe jij dat? Of ontstaat het ergens in de organisatie? Hebben jullie daar een afdeling voor?

"In de organisatie. Het vader- en moedercentrum is het werk van één iemand. Die komt met dat beeld. En die faciliteer je dan. Daar hebben we een fondsenwerver voor in dienst. Dus zo heb je een paar medewerkers in de organisatie en die voeden je constant met ideeën".

Bananen op het veld. Oerwoudgeluiden. Bij de uitgang kreeg elke allochtone bezoeker een roos

"En voor een deel komt innovatie ook doordat we veel netwerkverbindingen hebben. Neem ADO. Een McDonalds-vestiging hier gaf een schenking van 3000 gulden voor de jeugd. We zijn toen geen biljarttafels en dat soort dingen gaan kopen maar hebben twee enorme billboards geregeld en daar jongeren op laten schilderen. Onder begeleiding van een kunstenaar. Toen moest dat nog geopend worden. Op het journaal was weer gerotzooi bij ADO. Bananen op het veld. Oerwoudgeluiden. Mensen die zich schaamden. Maar bij de uitgang kreeg elke allochtone bezoeker een roos als excuus".

"Ik heb toen die gasten gebeld en kwam terecht bij ene John van het bestuur. In de schroot begonnen, puissant rijk, bleek die jaren vaste klant te zijn geweest in het koffiehuis van mijn vader. Ik vroeg: 'Heb jij twee spelers die .....' 'Helemaal niet. Ik stuur het hele team! En dan moet jij wat terugdoen want er komt geen jeugd meer bij ADO. Ik wil de relatie met de jeugd weer opbouwen'".

"Zo hebben we het programma De Held bedacht. Je bent een held als je niet discrimineert of pest en het project wordt door helden gedaan. Dat werkte voor die kinderen en voor die voetballers. Want die waren volledig onbekend, bungelden onderaan de eerste divisie. Maar elke schoolklas waar ze kwamen was geelgroen. Kinderen helemaal uitgelaten. En na het bezoek mochten die kinderen met de hele familie gratis naar een voetbalwedstrijd. Papa en mama voor 1 gulden 50. We zagen hele families komen. Surinaamse families van 30 mensen. ADO wist niet wat ze overkwam. De complete tribune achter het doel vol. Toen wonnen we daar een prijs mee, kwam ik bij de prijsuitreiking Erica Terpstra tegen en die vroeg of we dat niet in heel Nederland konden doen. Toen hebben we stichting De Held opgericht. Bij NAC geweest, bij Roda, VVV, Sparta, Haarlem. Die zijn allemaal zo begonnen met hun sociaal-culturele activiteiten en op een gegeven moment hebben ze er hun eigen kleur aan gegeven".

'Jongens, sociale cohesie, kappen met dat verhaal'

MOOI verbindt mensen. Dat is jullie missie. Is die missie leidend in wat jullie doen? Is dat voortdurend in beeld?

"Helemaal, intern en extern. 'Verbindt mensen' is een breed begrip. 'Jongens, sociale cohesie, kappen met dat verhaal', schreef ik een tijdje terug in mijn column. Ik kwam erop vanwege een medewerker die heel trots was dat hij in Zoetermeer vier maanden bezig was geweest met het kerstdiner. Dat was geslaagd want er waren 72 mensen geweest. Ik heb hem gezegd: 'Nog één keer en je gaat eruit'. Sociale cohesie speelt alleen in buurten als de buurt hier, waar we nu zijn, met 40 procent werkloosheid. In Zoetermeer speelt dat niet. In het Statenkwartier ook niet".

"Mensen die werkloos zijn zijn niet gelukkig. Dan moet je keihard op participatie inzetten. Geen enkele vent met een vrouw of een gezinnetje vindt het fijn om werkloos te zijn. Elke vader wil zijn kind eens een paar schoenen geven. En samen naar de voetbalclub. En een eigen autootje en 's zomers drie weken kamperen. Dat wil iedereen. Maar dat moet je wel alleen doen. Wat we vroeger aan solidariteit hadden is helemaal weg. Als er vroeger een wethouder naar de wijk kwam kon je de stoelen voor 125 gulden per stuk verkopen. Een paar jaar geleden kwam Deetman hier. De burgemeester zelf! Een hele school afgehuurd. Dertig ambtenaren erbij. Maar geen wijkbewoners. De wijk heeft voor de meeste mensen geen betekenis meer. Het eigen straatje, hooguit de eerste vijftig meter. Verder niet. Op dat terrein hebben de afgelopen tien, twintig jaar enorme veranderingen plaatsgevonden. Dus moeten we ons goed achter de oren krabben".

We organiseren het niet meer. Verbinden moeten de mensen zelf doen.

"Verbinden is belangrijk maar waar we van af moeten is dat wij altijd uitvoerend voor die verbinding moeten zorgen. Ik ben een groot voorstander van straatbarbeques en straatdiners. Fantastisch. En als mensen dat willen maar niet weten hoe ze dat moeten aanpakken vind ik het prima als wij ze daarbij helpen. Maar we organiseren het niet meer. Dat is een gepasseerd station".

"Jaren lang zijn we achtervolgd door de politiek. 'Waarom is zaterdag dat jongerencentrum daar niet openen?' Dat jongerencentrum is er niet voor ons. Als de buurt wil dat het jongerencentrum open is en de buurt heeft er wat voor over, en wij zijn niet thuis, dan moet je de stekker eruit trekken. Dan zijn we onze subsidie niet waard. Maar wij gaan niet meer heel actief voor die verbinding zorgen. Faciliteren wel, maar verbinden moeten de mensen zelf doen".

We zijn als een gek gaam pamperen

Ik roep wel eens dat welzijn erg veel op zorg is gaan lijken. De verantwoordelijkheid bij de mensen wegneemt.

"Weet je hoe dat komt? Toen begin jaren tachtig de werkloosheid zo hoog was zeiden we tegen die mensen: 'Kom maar bij ons'. Maar wij hadden geen werk voor ze. En toen zijn we als een gek gaan pamperen. 'Kom maar. Wij zorgen voor je want jij bent zo zielig'. Dat is nu tegen ons gaan werken".

"Nu zie je dat het voor 80, 85% van de stad wel goed komt. Ook voor die mensen zonder werk. De meeste vinden hun weg. Ook die mensen van wie wordt gezegd dat ze zich niet aan willen sluiten bij de Nederlandse samenleving. Integendeel. Wij hebben de afgelopen jaren de werving gedaan voor de inburgering. Dat tempo was enorm. Geen pr en we zitten vol. Wachtlijsten. En die mensen willen maar één ding. Werk! Het enige waar ze allergisch voor zijn is de overheid. Die zit in een andere machtsverhouding".

Geen activiteiten tot de dood. Het granieten bestand

"Een van onze projecten is de kleine corporatie. Dertien mannen uit het Vadercentrum zitten daar nu in een traject. Alle dertien met een dik dossier waar op staat: 'Geen activiteiten tot de dood'.Het granieten bestand. We krijgen 9-duizend euro per jaar per deelnemer. Er staan er nu 4 ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. We hebben een visboer, een Afrikaan die groente verbouwt, iemand die cassave importeert, en een klussenbedrijf. Twee mannen zijn er al uit. Vanuit de scholing zijn die blijven hangen bij een accountantskantoor. Granieten bestand!"

"Wat zegt het MKB in de prachtwijken? Dat we met de sociale structuur één grote blunder hebben begaan. We hebben de lokale economie eruit gehaald. De kleine ondernemer die zes dagen per week wil werken. 's Ochtends om vijf uur naar de veiling, 's avonds na het eten de boekhouding doen. Die voorbeelden, die ijkpunten zijn weg uit de wijk. Dat was het toezicht! De fietsenmaker. Het kledingzaakje. Daar komen mensen samen. Jongeren zien daar ondernemerschap. Die zien wat dat is. Allemaal weg!"

'Jullie zijn allemaal je eigen grenzen'.

Je zegt: het komt niet bij mij vandaan. Er zijn mensen in de organisatie die innoveren. Wat doe je om een innovatief klimaat in de organisatie te krijgen? Of ben je daar niet van?

"Sowieso. Om eerlijk te zijn, onze fondsenwerver gaat elk jaar langs de teams. 'Jongens. Kom met ideeën'. Probeert mensen te stimuleren. Dat is grosso modo gewoon trekken en sleuren. Dus we concentreren ons nu meer op onze parels want daar zitten de ideeën. Die ondersteunen we met geld inzamelen voor nieuwe activiteiten".

"Die anderen doen wel enthousiast maar het bloedt altijd dood. We hebben 170, 180 gogen. Hooguit 10 kunnen een redelijke fondsaanvraag schrijven. MBO'ers en HBO'ers. De meeste van die 170 zijn helemaal niet in staat over iets heen te kijken. Als ik ze uitdaag zeggen ze: 'Ja, maar dat kan helemaal niet'. 'Dat kan wel', zeg ik dan, 'jullie zijn allemaal je eigen grenzen'".

Dan zie je allemaal mensen met rooie vlekken

"Bijvoorbeeld toen ik ze vroeg waarom die activiteiten altijd bij ons in de buurtcentra moesten plaatsvinden. Er staan scholen leeg. Kerken. Plinten in verzorgingshuizen. Waarom moeten die activiteiten allemaal bij ons?! Dat automatisme! Dan zie je allemaal mensen met rooie vlekken. Zegt er een: 'Ik heb hier een groep ouderen. Dat zijn er wel achttien. Helemaal gedepriveerde mensen. Die moet ik ondersteunen'. 'Maar',  zeg ik dan, 'met een contract van 28 uur per week kun je niet met een groepje van achttien mensen bezig zijn. Weet je wanneer je goed bezig bent? Als je die 18 mensen dingen leert waardoor ze in staat zijn die dingen die jij doet zelf te organiseren. En ze jou af en toe bellen om advies'. 'Maar die mensen willen een activiteit!' Dat kan best maar wij doen dat niet meer. Niet meer bij MOOI. Wel ondersteunen. Ga maar eens naar die school of dat verzorgingshuis. Of ga gezellig thuis klaverjassen. Heb je wel eens overwogen om dat gewoon thuis te doen? Bij toerbeurt? Wie weet ga je 's avonds samen een hapje eten".

'Meedoen' noemen wij dat. Centra sluiten en de mensen helpen om gebruik te maken van de voorzieningen die er in de samenleving gewoon zijn.

"Maar dan heb jij toch ook een heleboel rode vlekken gezien? Want die mensen moeten dingen los laten. Agogen zijn mensen die zijn opgeleid om veranderingen bij mensen teweeg te brengen. Als ze ergens last van hebben is het met veranderingen bij zichzelf teweeg te brengen. Ik ben ook agoog. 'Wij doen dit altijd zo'. Nou, dan is dit een perfect moment om ons een af te vragen of we dit zo moeten blijven doen".

Is dit wat ik vandaag ga doen wat ik vandaag zou moeten doen?

"Onze medewerkers, vind ik, moeten elke dinsdagmorgen als ze achter hun computer gaan zitten zich afvragen: 'Is dat wat ik vandaag ga doen nou wat ik vandaag zou moeten doen? In deze tijd, in deze wijk, in deze situatie?' Ik wil dat ze daar elke dinsdag over nadenken. Dan zie je ineens de diamantjes komen. Want de meeste mensen zitten in een systeem van een team en een routine.Dat we als welzijnswerkers die draai moeten maken is voor mij geen discussie".

Je gaat kritisch het gesprek aan. Medewerkers mogen met een eigen verhaal komen. Maar het verhaal moet wel goed zijn?

"Wat we nog te weinig doen is dat we een ultiem beroep doen op het vak waarvoor we geleerd hebben. Wij zeggen: 'Ik wil dat je nadenkt over je vak. En dat je je bewust bent van je vak'. Want daar knok ik als bestuurder voor, op alle mogelijke plekken. Dat we een vak hebben".

Daar komt dan ook de innovatie vandaan. Richting geven. Mensen vragen wat ze vanuit hun vak daaraan kunnen bijdragen. En dat blijven doen, blijven leren en herijken.

"Ja. En dat schiet er te vaak bij in. Wij zijn ook van die idioten die HKZ zijn gaan doen. Ik heb er spijt van als haren op mijn hoofd. Heeft een hoop geld gekost. Als jij me vraagt naar een procedure druk ik op een knop en dan krijg je de precieze procedure. Geweldig. Maar of die medewerker nou een kwalitatief goed gesprek met die klant heeft gevoerd? Daar kan ik geen antwoord op geven, vrees ik".

Als wij het niet goed doen moet de stekker eruit

"Maar we gaan nu heel serieus nadenken over een soort inspectie. We hebben contact met de HEF-groep. Die willen geen certificering, zeggen ze, maar ze willen dan wel iets anders. Ze hebben ons gevraagd om samen met de MO-groep en een paar bestuurders in het land hier samen over na te denken en een draagvlak te krijgen om toe te werken naar een systematiek, bijna op inspecteursniveau. Om op een gestandaardiseerde, afgesproken manier te gaan toetsen".

Klinkt interessant maar waarom wil je dit? Waarom wilde je eerst HKZ en nu dit? Welk probleem wil je oplossen?

"Zo'n inspecteur kan op een gegeven moment binnen komen en de dossiers opvragen. Dat helpt. Als we daar positief uit komen kan ik met zo'n resultaat naar de wethouder. Want ik vind dat we ons moeten kunnen verantwoorden. Als wij het niet goed doen moet de stekker eruit. Ik ben welzijnswerker maar ik ook een doodgewone belastingbetaler. We moeten ons verantwoorden. Met ons werk is dat lastig. Kijk naar het jongerenwerk. Is er een tijd lang geen overlast geweest, doen we het dus heel goed, zegt zo'n politicus: 'Het is ook wel slecht weer geweest de laatste tijd'".

Ik wist niet beter of ik zou later ook een koffiehuis hebben

"Een van de beste onderwijsvernieuwingen is de maatschappelijke stage. Eigenlijk zou je zo'n jongere, als hij van school gaat, moeten vragen wat hij daaraan heeft gehad. Wat het met hem heeft gedaan. Want heel veel kinderen groeien op in een koker. Mijn vader had een koffiehuis. Ik wist niet beter of ik zou later ook een koffiehuis hebben. Net als al die Ahmeds die bij oom Memet in de shoarmazaak gaan werken. Dat is hun leven. Daar gaat zo'n maatschappelijke stage doorheen. Die confronteert je met een andere wereld die je niet kent. Mijn vrouw is directeur van de Haagse hospice. Daar hebben ze acht maatschappelijke stages. Valt de hele wereld van zijn stoel. Kinderen die daar bewust voor kiezen. Het zou zomaar kunnen dat kinderen door zo'n maatschappelijke stage een bewustere schoolkeuze gaan maken".

Meten jullie dat soort effecten?

"Wij meten veel te weinig".

Je kunt nooit een causaal verband leggen tussen wat je doet en wat het oplevert. Daarvoor zijn er teveel andere invloeden. Maar je kunt wel nagaan hoe jij maximaal bij kunt dragen aan wat eruit moet komen. Doen jullie dat?

"We hadden een wethouder die het werk wilde herprogrammeren. We zijn op vier thema's gaan zitten. Participatie, talentontwikkeling, overlast, verwijzing. Alle jongerenwerkers in de stad werken nou vanuit die thema's. Volgende maand ronden we een opleiding verwijzen af. Onderdelen van die opleiding zijn verzorgd door de politie. En wij gaan straks een onderdeel van de opleiding van de wijkagenten verzorgen. En we hebben InHolland gevraagd om te onderzoeken wat dit oplevert".

"Wat we ook gaan doen zijn halfjaarlijkse trendrapportages. Er zijn zo'n 1300, 1400 welzijnswerkers in de stad. En 2000 vrijwilligers. Deze mensen zien van alles. De politiek krijgt dikke rapporten met cijfers maar dat doet ze niks mee. Wij doen nu iets anders. We vertellen gewoon het verhaal. We hebben een trendrapportage klaar over ouderen en de WMO. We vertellen dat verhaal met naam en toenaam. Dit zijn de gevolgen. We schatten in dat het in deze wijk om zoveel mensen gaat. En we zeggen dan niet wat er moet gebeuren of dat MOOI van alles moet gaan doen. Gewoon. Dit is wat er in de stad is".

"De volgende trendrapportage wordt de PVV. We hebben hier hoog opgeleide medewerkers van Marokkaanse komaf die zich elke dag geweldig inzetten voor de stad. Die horen nu met de verkiezing dat de helft van de mensen in Loosduinen PVV stemt. Wat denk je dat dat met die mensen doet? En wat denk je dat dat doet met al die andere Marokkaanse mensen die niet zo hoog zijn opgeleid?"

Allemaal van die types van twee meter hoog en anderhalve meter breed

"Hoe lossen we het op? Stadsregisseurs. Buurtcommando's. Allemaal van die types van twee meter hoog en anderhalve meter breed. Iedereen weet dat je met zachte maatregelen veel verder komt (maandag in de Volkskrant). Zegt vandaag de burgemeester van Den Bosch dat we het alleen oplossen als we van 52- naar 80-duizend man politie gaan. Maar de politie handhaaft niet. Ze doen niks. Ze wachten tot het voorbij is en schrijven dan op wat er gebeurd is. Het is allemaal retoriek. En het kost klauwen met geld want zo'n buurtcommando komt niet voor niks".

Dat meten. Wij hebben een mooi verhaal met een directe relatie tussen de missie en de activiteiten. Met 5 indicatoren brengen we in beeld of we effectief zijn. Bereik, focus, tevredenheid, gerealiseerde baat, en kosten per bereikte risico-oudere. Hebben jullie zoiets?

"Dat komt in de buurt van social return on investment. Wij doen daar een beetje aan via een nieuwe subsidiesystematiek. We hadden productsubsidies maar dat zegt niks over wat het oplevert. Nu hebben we subsidie op basis van programma's. Dat begint met een analyse van een wijk. Voor een deel heeft die te maken met de kwaliteit van huisvesting, groen, dat soort zaken, voor een deel met sociale aspecten. Demografische gegevens, sfeer, ontwikkeling. Dat wordt getoetst met bewoners. Op wijken met 5-, 6-duizend inwoners hebben we gemiddeld 150 tot 250 mensen kunnen laten meepraten. Dan krijg je inzicht in de sterktes en zwaktes van een wijk. En er wordt bij gezegd wat een acceptabel resultaat moet zijn van de inspanningen die gepleegd gaan worden. En die inspanningen doe je altijd samen. Samen met de partners, bewoners en gemeente wordt achteraf beoordeeld of de resultaten die genoemd zijn ook zijn gehaald. Afrekenen op basis van dat resultaat doen we nog niet. Daar is het te vroeg voor".

Hoe stuur je tussentijds?

"Aan de hand van de interne registraties. Ureninzet. Openstelling. En een buitengewoon eenvoudig formulier waarop je als agoog invult hoe ver je denkt te zijn".

Heb je een voorbeeld van een resultaat? Schooluitval bijvoorbeeld. Incidenten. Vervuiling. Zijn dat de zaken die worden gemeten?

"Ja. Het niveau wat jij voorstelt, richting de individuele werker in de organisatie, moeten we nog gaan pakken. We zijn al blij dat we de systematiek voor de subsidies in de greep hebben".

We willen weg van recreatie en punniken. We willen naar activeringscentra

Jullie slogan is heel mooi. MOOI verbindt mensen. Je zou eigenlijk indicatoren moeten hebben die aangeven hoe ver je bent. Dat je weet wat de potentie is en hoeveel je daarvan hebt gerealiseerd.

"Dat is er nog niet maar dat is lastig. De buurtcommando's hebben absoluut resultaat. Daar gaan die gasten in de wijk wel voor opzij. Dan is het weg uit de wijk. Maar het probleem is niet weg, het zit alleen 200 meter verderop. Wij gaan met die gasten praten. Samen proberen iets te maken".

"Bij recreatie hetzelfde. We willen weg van recreatie en punniken, we willen naar activeringscentra. Dan komt de professionaliteit in beeld. Wat het verschil is tussen een agoog en een barman. Wij vinden het recreatieve element ontzettend belangrijk maar de mensen zelf moeten het doen".

Die transitie. Is dat innovatie volgens jou?

"Nee. Veel meer dat het welzijnswerk zich op het tijdsbeeld richt. Dat welzijn nodig is staat niet ter discussie. Maar de mensen buiten zijn niet meer de mensen van 1990. En voor een deel spelen we het spelletje alsof het nog die mensen van 1990 zijn. We moeten nieuwe inhoud zoeken die past bij de vraag, bij de samenleving en bij onze financiers. Die herijking zou je elk jaar met elkaar moeten doen. Dan zien we ook beter wat op ons af komt. Er is nu wel een recessie maar er komt een veel groter probleem op ons af. 250.000 Mensen tekort in de zorg, 40.000 in de kinderopvang, 150.000 in beheer en toezicht. Dat zijn nou net de gebieden waar wij mensen in kunnen trainen en scholen".

"Het beroep op welzijnswerk zal explosief gaan toenemen. We zullen nog harder en slimmer moeten gaan werken om de toenemende vraag aan te kunnen. Die mensen van 52, 53 die nu werkloos worden komen eraan. Nu hebben ze nog een uitkering maar daarna komen ze het maatschappelijk werk binnen. Ga dat nou als potentieel zien. Dat moeten we zelf doen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik een goed idee had en de ambtenaren en de politiek er geen geld voor over hadden".

Opmerking

Je moet lid zijn van Welzijn in de 21e eeuw om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Welzijn in de 21e eeuw

© 2018   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden