Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

Welzijnswerkers zijn de docenten van vrijwilligers

Aan vrijwilligers worden steeds meer eisen gesteld. De welzijnswerkers c.q. sociaal werkers richten zich steeds meer op de deskundigheidsbevordering van vrijwilligers.

Weergaven: 757

Hierop reageren

Berichten in deze discussie

Ja dat klopt,  maar dat zie ik meer als een van de diensten die we aanbieden vanuit ons aanbod.

 

Het opzoeken van nieuwe kennisdomeinen met een andere cultuur, andere mensen en een andere manier van denken, wij noemen dat co-creatie, is belangrijk voor het organiseren van innovatie. Door de interactie tussen docent (welzijnswerker) en vrijwilligers zouden best wel eens verfrissende gelegenheidscoalities kunnen ontstaan die tot echte innovaties leiden!

 

Ik ben van mening, dat het principe van door en voor burgers sterker gefaciliteerd en uitgewerkt kan worden. Immers, wij richten ons op de mensen die achterblijven en niet (meer) mee kunnen komen. Dit zijn mensen met andere denkbeelden en een ander beeld van de werkelijkheid, dan wij dat hebben. Elkaar "verstaan" is dan een hele kunst. Het is en blijft nodig dichtbij te blijven. Opgeleide welzijnswerkers staan al snel te ver af. Inzet van mensen die wel dichtbij staan als een soort coaches levert aan alle kanten winst op. Innovatief is dat de opgeleide of gefaciliteerde buurman of -vrouw directer en beter kan optreden en er naast kan gaan staan. Als welzijnswerkers kunnen we daaraan een bijdrage leveren.

Ik betwijfel of welzijnswerkers zich steeds meer op de deskundigheid richten. Ik ken (jammer genoeg) erg veel welzijnswerkers die teveel met zichzelf bezig zijn en amper beseffen wat er leeft bij de bevolking. Als we toe willen naar een rol als docent voor de welzijnswerker dan moeten we werkelijk meer aandacht gaan stoppen in de vrijwilligersacademies. De pogingen daartoe zijn veelal mislukt. Jamer maar waar.

De welzijnswerker zal eerst weer eens de nodige visie moeten ontwikkelen. Het welzijnsweerk moet weer in de buurt van de mensen gaan omen en niet in (grote) teams afwachten of er nog een keer iemand langs komt. Ik wil niet generaliseren maar de beweging is jaren de verkeerde kant op gegaan.  Terug naar af en met de voeten in de modder of op z'n Rotterdams; 'niet lullen maar poetsen'.

Helemaal waar....

Martien Smit zei:

Ik betwijfel of welzijnswerkers zich steeds meer op de deskundigheid richten. Ik ken (jammer genoeg) erg veel welzijnswerkers die teveel met zichzelf bezig zijn en amper beseffen wat er leeft bij de bevolking. Als we toe willen naar een rol als docent voor de welzijnswerker dan moeten we werkelijk meer aandacht gaan stoppen in de vrijwilligersacademies. De pogingen daartoe zijn veelal mislukt. Jamer maar waar.

De welzijnswerker zal eerst weer eens de nodige visie moeten ontwikkelen. Het welzijnsweerk moet weer in de buurt van de mensen gaan omen en niet in (grote) teams afwachten of er nog een keer iemand langs komt. Ik wil niet generaliseren maar de beweging is jaren de verkeerde kant op gegaan.  Terug naar af en met de voeten in de modder of op z'n Rotterdams; 'niet lullen maar poetsen'.

Is dit nu ook echt zo? Zijn welzijnswerkers de docenten of is dit een rol die we onszelf van oudsher aanmeten, of toe-eigenen?

We praten over en zijn in het werk bezig met eigen regie scenario' s, maatwerk, de burger aan zet, vraagsturing, de klant staat centraal, de eigen kracht stimuleren, faciliteren i.p.v. regelen, allemaal vanuit het " nieuwe" welzijnswerk.

Is dit nog te rijmen met het uitgangspunt dat we als welzijnswerker de docent zijn en daarmee de vrijwilliger de leerling maken?

Helemaal mee eens. 'Docent' worden we vanzelf wel, welzijnswerkers of niet, als we vrijwilligers iets te bieden hebben dat die vrijwilliger van waarde vindt. Dat kan al een een goede werkplek zijn, aardige collega's, een mooi kantoor, de beschutting van een netwerk of een organisatorisch kader. Als het maar biedt wat die vrijwilliger zoekt. Dat is wat we in het essay dienend welzijn noemen. Zie ook de blog Goud.

Anders gezegd, een docentschap heb je vandaag de dag niet maar krijg je gegund. Iemand die dat gegund wordt heeft meestal ook niet meer zo'n behoefte aan een titel als docent, begeleider etc. Die is gewoon blij dat hij een ander een plezier heeft kunnen doen.

Laat vrijwilligers, professionals, stakeholders, klanten elkaars gelijken zijn. Mensen die samen iets doen. Ieder zet zich naar beste vermogen in en krijgt daar iets voor terug. Wie tevreden is komt terug, wie dat niet is kijkt ergens anders verder. Je ziet vanzelf wie echt waarde inbrengt en wie niet. Als dat die betaalde kracht is is dat prima. Maar hoe meer die anderen inbrengen, hoe mooier het is, en hoe beter misschien wel die professional het doet.

Trouwens, in een echt klantgestuurde organisatie laat de vrijwilliger zich leiden door klanten, de professional door de vrijwilligers, de managers door de professionals enzovoorts. De sturing gaat van buiten naar binnen. En je spreekt elkaar daarop aan. Iedereen mag alles vragen en heeft recht op een antwoord. Hoeveel vrijwilligers en hoeveel professionals hebben we die zo kunnen werken? Denk eens na wat er dan anders moet. Bij WIJ zijn we er veel mee bezig geweest (link) en nu nog af en toe. Hoe verder we kwamen, hoe meer plezier we ervan kregen.


Monique Potters zei:

Is dit nu ook echt zo? Zijn welzijnswerkers de docenten of is dit een rol die we onszelf van oudsher aanmeten, of toe-eigenen?

We praten over en zijn in het werk bezig met eigen regie scenario' s, maatwerk, de burger aan zet, vraagsturing, de klant staat centraal, de eigen kracht stimuleren, faciliteren i.p.v. regelen, allemaal vanuit het " nieuwe" welzijnswerk.

Is dit nog te rijmen met het uitgangspunt dat we als welzijnswerker de docent zijn en daarmee de vrijwilliger de leerling maken?

Agogen zelf kunnen, en moeten, nog veel leren van vrijwilligers en klanten willen zij uberhaupt diezelfde vrijwilligers en klanten iets kunnen bieden. Als docentschap inhoudt dat agogen vrijwilligers stimuleren, ondersteunen en helpen om hun vragen en behoeften vanuit eigen kracht tegemoet te treden, dan is dat prima. Maar we zijn hopelijk het stadium voorbij dat wij vanuit onze kennis en professionaliteit weten wat goed voor hen is. Een agoog is misschien wel een eeuwige student, en de buurt, wijk of stad zijn (permanente) leer-werkplek.

De pracht van het vak; het aanspreken van talenten bij bewoners jong en oud. Vrijwilliger zijn, betekend verantwoordelijkheid, betekend complimenten, betekend groeien. Iedereen doet mee, iedereen krijgt een kans. Elk talent is een talent. De kopje koffie vrijwilliger, de flyer verspreider, de vrijwilliger bij de peuters...elke vrijwilliger heeft zijn talent en belang om te doen wat hij of zij doet. Wij als welzijnswerker zijn er om deze goodwill van de bewoners te ondersteunen & te stimuleren. Leren betekend groeien....in mijn beleving betekend dit de mogelijkheid bieden voor een bewoner om zichzelf te versterken in zijn/haar positie. Het verstevigen van eigen waarde en het vergroten van kansen! Maar zoals bij de burger is ook bij sommige/meerdere?!? welzijnswerkers, weerstand, probleemgericht denken, een 'wat maakt het uit' houding... werkt welzijn dan? Nee, maar ik spreek lof uit naar elke welzijnswerker die gericht is op de groei en vergroten van zelfstandigheid van de bewoner! Leg je werk in handen van een ander, geloof in: wat ik kan, kan jij ook...

Treffend vind ik voor het welzijnswerk deze onderstaande woorden, die geheel aansluiten bij het verhaal van Melanie, waar ik me ook helemaal in kan vinden

 

"Give a person a fish
and you feed them for a day.
Teach them how to fish
and you feed them for a lifetime.
Train them how to teach others how to fish
and you can feed the world!"

De denkrichting is correct en spreekt mij aan. In  het begrip docent zit mijn twijfel.

Het gaat hier niet om onderwijzen, het gaat hier om coachen en co-creatie! Alleen dan kan samenwerking tussen welzijnswerker en vrijwilliger uitgroeien tot een succesvol duo!

 

 

Halelujah!

 

 

Antwoorden op discussie

RSS

© 2020   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden