Welzijn in de 21e eeuw

Op zoek naar innovaties en innovatief organiseren in de sociale sector

ESSAY

 

SHIFT HAPPENS

Prenten van Jörg Müller van het Zwitserse dorp Güllen door de jaren heen. De kat verandert niet (klik hier voor een grotere weergave). De titel boven de prenten, shift happens, komt van Adjiedj Bakas.

De boodschap? We staan aan de vooravond van een totaal nieuwe tijd waarin de mensen slimmer en socialer zijn dan ooit tevoren. Toch zullen er individuen zijn die niet meekomen vanwege een beperking, afkomst, slijtage, een life-event of een ongeval. En niemand hebben die ze helpt. Gaan we dat oplossen met het welzijnswerk van 1970? 1990? 2011? Zit daar dan verschil tussen? Echt? Of is welzijnswerk die witte kat die altijd dezelfde blijft?

Blogteksten

I love Facebook!

Ik hou heel erg van sociale media. Dat steek ik niet onder stoelen of banken. Al jaren predik ik dat welzijnswerkers hier enorm hun voordeel…

Doorgaan

Door Kim Baesjou geplaatst op 27 Februari 2015 om 13.54

Scherpe woorden

Ooit was er die Duitse filosoof die stelde dat er na Auschwitz niet meer gesproken kan worden van de humanistische verworvenheden van de westerse samenleving. Dat  was…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 5 Januari 2015 om 9.18

Blij in de herfst: Koffie, voorlezen en de sociaal makelaar #activering #participatie

Buiten is het echt herfst en er is geen enkele peuter die zijn moeder bereid heeft gevonden om naar het speelhonk te komen. Geen luisteraars dus voor voorlees omi Annelies. Ik haal…

Doorgaan

Door Jeroen Ouwerkerk geplaatst op 15 December 2014 om 15.08 — 1 commentaar

Burgerinitiatieven die gaan voor gemeentesubsidies: ‘histoire se répète’

Onder druk worden soms de mooiste prestaties geleverd op sportief, cultureel en artistiek gebied.

Facebook staat vol van die voorbeelden.…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 12 Oktober 2014 om 18.57

De magie van het burgerinitiatief

Zeg in een gezelschap dat je bezig bent met een burgerinitiatief en alle ogen gaan in jouw richting.

Immers ‘betrokken burgers’ vormen de nieuwe voorhoede van een…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 17 Mei 2014 om 19.46

Naar een transitie met visie.

 De wijkmanager zegt: ”Ik kan de hele week wel doorbrengen met het aflopen van congressen en seminars over de ‘kanteling”.

Het geeft mij een beeld van ambtenaren en…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 29 Maart 2014 om 8.12

Geen burger zonder initiatief, geen gemeente mét overzicht

Als mijn stad Amersfoort representatief is voor de opkomst van burgerinitiatieven (BI’s) , dan ziet het er rooskleurig uit voor de rol die de burger gaat spelen binnen de kanteling van het sociaal domein.  De…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.30

‘Bewoners aan zet’: een conferentie voor de burger

In de professionele wereld van zorg+welzijn, gaat er geen week voorbij of er wordt wel een conferentie gehouden over de transities die in gang zijn gezet. In de media verschijnen alarmerende berichten over…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 23 Maart 2014 om 9.25

De onbetaalde professional als de nieuwste variant van maatschappelijke uitbuiting

Geen conferentie over de transities zorg+welzijn en participatie, geen beleidsnota over het sociaal domein of de loftrompet wordt gestoken over de ‘nieuwe burger’ die zich dient te transformeren tot hoeder van de…

Doorgaan

Door Daan Vosskuhler geplaatst op 15 Februari 2014 om 9.41

Het glas halfvol. Waarom marktdenken en meedoen niet samengaan

Soms denk ik dat het marktdenken in welzijn en zorg nu wel zijn langste tijd heeft gehad maar niets lijkt minder waar. Waar ik ook maar kom, steeds weer zie ik professionals, managers, bestuurders volop bezig werk binnen te houden. Met name zie…

Doorgaan

Door John Beckers geplaatst op 24 December 2013 om 8.30

Klant. Cliënt. Burger. Deelnemer. Huurder. Consument. Bewoner. Wie het weet mag het zeggen

De afgelopen week gebeurde het me drie keer dat ik in gesprek raakte over het woord klant. Klant? Bij WIJ? Een club die mensen helpt? Geduldig leg ik dan uit hoe dit is ontstaan. Dat die mensen vroeger deelnemer werden genoemd, of cliënt of cursist. Termen die duiden op een institutionele en zeker geen gelijkwaardige relatie. Het zijn mensen die zich moeten voegen naar een systeem en geen keus krijgen. Met alleen een ander woord, klant, verander je dat niet. Daar is veel meer voor nodig. Maar geholpen heeft het wel. Want andere woorden doen iets in je hoofd waardoor je anders naar de dingen gaat kijken.

Tegelijk weet ik dat dit het antwoord niet is, anders komt die vraag naar dat woord ‘klant’ niet keer op keer terug. Want klant klinkt ook negatief, op twee manieren. Ten eerste omdat klanten die mensen zijn die doorlopend in de maling worden genomen door slimme bedrijven die zeggen dat ze er voor jou zijn maar alleen uit zijn op jouw geld. De gemiddelde professional in welzijn en zorg is er wars van. En daarom ‘voelt’ het woord klant niet goed, net zoals ‘marketing’ slecht voelt. Het klinkt als iemand iets aansmeren.

Ten tweede klinkt klant naar consumeren. Welzijn of zorg is in de eerste plaats iets wat je zelf regelt. Klant klinkt naar pamperen en naar claimgedrag en dat mag niet. Bovendien zit er ongelijkheid in – iemand met veel geld kan zich meer laten pamperen dan iemand met weinig geld – en dat mag met welzijn en gezondheid al helemaal niet. 

En dan ineens snap je weer hoe het zit. Aan dat woord klant mankeert niks zolang het de klanten zelf zijn die een bedrijf omhoog stuwen. Zoals de klanten van Apple en Google doen. Dat zijn niet eens klanten, zou je denken, maar clubleden, fans, belanghebbenden bijna. Bij dat soort bedrijven worden de testimonials, tweets, fanpagina’s niet door reclamebureaus gemaakt maar door die klanten. Zijn er mooie anecdotes over hoe de organisatie heeft ontdekt hoe eenvoudig dat samenwerken met klanten is. En wordt het klantgevoel niet gemanaged maar zit het in de genen van elke medewerker. Net zo’n soort verwantschap als je hebt met familie. Het is er vanzelf.

Vergelijk dit eens met de mislukte twitteractie van McDonalds van deze week en je hebt precies het verschil. Het zit hem in de afstand. Echt contact. Dat is wat klanten, burgers, huurders, cliënten zoeken. Serieus genomen worden. Dat een organisatie er is voor jou en dat je dat voelt, in alles. Dat je geen lijdend voorwerk bent maar echt mee doet en mee telt. Op jouw manier. Dan is zo iemand geen klant maar heeft hij een voor- en een achternaam.

Een organisatie is dan geen bedrijf of instelling maar een gemeenschap waar de klanten deel van uitmaken en mee produceren. Dat gebeurt steeds meer. Je ziet het bij grote bedrijven als Lego, Mora en Centraal Beheer maar ook bij kleinere bedrijven en het hoeft lang niet altijd digitaal. Gewoon mensen een situatie voorleggen en vragen wat zij zouden doen. En dan samen de beste oplossing kiezen. Bij WIJ noemen we dat het WIJ-gevoel.

Verhelderend, zaterdag in Trouw, was het interview met James Kennedy, over vrijwilligerswerk. Je zag er dezelfde afstand als bij McDonalds. Als je vrijwilligerswerk opdeelt in de hapklare klusjes waar de moderne vrijwilliger om vraagt leidt dat tot afhankelijkheid en verlies aan waardigheid bij de klant. De wederkerigheid is in het geding. Als het klusje belangrijker wordt dan de klant is dat logisch want er is geen relatie meer. Er is geen opa die aan waardigheid inboet als een kleinzoon zijn boodschappen doet. Dat is juist de kroon op de relatie tussen die twee. Die kleinzoon is geen passant maar iemand die blijft.

Klanten in welzijn? Van het soort organisaties met echt contact met klanten, waar de klanten niet hoegenaamd maar volwaardig mee doen, kunnen we er niet genoeg krijgen. Dat is precies wat we willen. Mensen die sturing nemen over hun eigen leven, om te beginnen over de mensen en de organisaties die ze daarbij nodig hebben. Dienend welzijn, noemden we dat in Welzijn in de 21e eeuw. En we schreven er ook in op hoe je dat organiseert.

Hoe gek het ook klinkt, ik ben bang dat veel instellingen in welzijn en zorg erg lijken op die McDonalds waar ze zo wars van zijn. Nog steeds de klanten zien als het lijdend voorwerp van goedbedoelde acties die binnenskamers zijn bekokstoofd.

De klanten die zich dat laten gebeuren bestaan allang niet meer. Hebben we dan een ander woord nodig? Als dat de manier is om die organisaties op een ander spoor te krijgen. Onmiddellijk. Wie doet een gooi?

 

 

Weergaven: 2654

Je kunt niet meer reageren op deze discussie.

Berichten in deze discussie

en over Eigen Kracht in de etalage:

Ik begrijp ondertussen mijn verwarring eerder. Ik beschouwde Eigen Kracht als iets wat hoort bij een persoon en dat John het bedoelde als methodiek. De organsiatie Eigen Kracht Centrale ziet de rol van hulpverlener bij een EKconferentie juist niet als 'trekker'. De coordinator van een Eigen Kracht conferentie is bij voorkeur géén hulpverlener.

Zie ook: blz 16 van het interessante rapport  :http://www.hanze.nl/NR/rdonlyres/44492540-CE55-4D2E-8090-559514289A...

Ik ben in je winkel geweest en zie in misschien ander 'pakpapier' veel overeenkomsten. Bijvoorbeeld tussen jouw omgevingsberaad en (idd de methode) eigen kracht. Of het zoeken naar steun in de omgeving van mensen bij wie die eigen kracht tekort schiet.

Een accentverschil is de doelgroep, bij jou de partners van mensen die hulp en zorg nodig hebben, bij ons de mensen die hulp en zorg nodig hebben maar geen partner hebben en ook niemand anders die kan helpen. Daardoor misschien is er bij jou een sterker accent op empowerment en coaching, bij ons op activeren (van mensen in de omgeving) en aanspreken op verantwoordelijkheid. Beiden zijn nodig.

De workshop dinsdag, voor leidinggevenden in de opvang van dak- en thuislozen, leverde de deelnemers en mij veel inspiratie en voeding, juist als het om eigen kracht gaat. Ongelooflijk hoeveel verborgen talent er bij dak- en thuislozen zit en hoe weinig we daar in Nederland gebruik van maken. Ook hier weer omdat ze geen persoonlijk netwerk hebben van familie, vrienden en bekenden die dat talent aanboren, zoals dat bij vitale mensen elke dag vanzelf gebeurt. Er is nog een wereld te winnen.

John, mooi wat je herkent, ook dat van dat verborgen talent bij dak- en thuislozen. De doelgroep van de St. Partnerzorg zijn idd partners van zieken en gehandicapten, dus een categorie mantelzorgers. Die mantelzorgers horen ook tot de doelgroep van Wmo beleid. Juist omdat ze ook zo gemakkelijk hun sociale netwerk langzaamaan kwijtraken, de zorglast toeneemt en ze langzaamaan hun eigen kracht verliezen.

Bij mantelzorgers zit ook heel veel ongezien en voor hun gevoel ondergewaardeerd talent. Zij voelen zich daarom juist vaak ook door professionals in de steek gelaten. Als 'hulpvrager' zijn ze welkom bij instanties, maar als hulpverlener (wat ze dus zijn) voelen ze zich door die professionals vaak niet serieus genomen. Dat niet serieus genomen worden levert veel frustratie en dus vermoeidheid en uitholling van die 'eigen kracht'.

John, zijn mantelzorgers voor jou geen doelgroep voor 'Welzijn'?  

 

@Cora - In Breda bestaat er speciaal voor mantelzorgers het Steunpunt Informele zorg Breda (STIB). STIB, WIJ en het Bredaas Centrum Gehandicaptenbeleid hebben samen de alliantie EEN opgericht met het doel iedereen op te vangen die door de ingewikkelde regelgeving tussen de wal en het schip dreigt te vallen. Deze samenwerking is niet exclusief. We willen juist krachten bundelen en doen dat in de praktijk ook volop. De drie organisaties delen samen een flexkantoor in het centrum van Breda.

RSS

© 2019   Gemaakt door John Beckers.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden